Sigurinn á vonleysinu

Sá dagur líður varla að maður heyri ekki einhvern tala um hvað Ísland sé nú farið til fjandans. Ef við hlustum á fréttir eða lesum fréttamiðla fyllumst við reglulega vonleysi og kannski er það ekki skrýtið. Endalausar fréttir um skuldir Íslands, hátt bensínverð og háa skatta gera okkur fráhverf fréttunum. Margir fréttamiðlar virðast átta sig á þessari staðreynd og keppast því um að hafa nóg af léttmeti til boða fyrir þá sem hafa gefist upp á leiðindunum. Hvað fá þeir í staðinn? Jú, ef við leitum í léttmetið fáum við "overdoze" af Gillz, Ásdísi Rán, Jóni Stóra, Völu Grand o.s.frv.. Vonleysistilfinningin magnast og við förum smátt og smátt að hata þetta helvítis sker okkar. Þessi tilfinning hefur oft náð tökum á mér undanfarið. Eitt sumar fyrir tæpum 5 árum hefur þó alltaf hjálpað mér á endanum.

Árið 2006 fór ég til Perú og bjó þar í nokkrar vikur. Ég bjó á heimili háskólamenntaðrar konu og dóttur hennar ásamt nema frá Bandaríkjunum. Mæðgurnar gistu í sama herbergi meðan við nemarnir fengum sitthvort herbergið. Sturtan sem ég fór í á hverjum morgni var ísköld. Þegar ég fór að sofa var hitinn frá 5 til -5 gráður á celsíus og ekki var mögulegt að hita íbúðina. Ég svaf í hettupeysu og með 2 teppi. Þegar ég gekk í spænskuskólann á morgnana gekk ég framhjá mörgum betlurum. Man sérstaklega eftir einum sem skreið með báðum höndum eftir jörðinni en hafði misst báða fæturna. Þegar ég fór í miðbæinn eða út að skemmta mér komu að mér hópar af ca 8-12 ára börnum sem reyndu að selja mér sígarettur eða eitthvað handverk. Þau voru að vinna fyrir fjölskyldunum sínum eða voru munaðarlaus. Ég ferðaðist eftir malarvegunum um fjallaþorpin í Perú og á ferðunum þar mætti ég börnum sem gengu í 2 tíma á hverjum morgni til þess eins að komast í skólann. Í borginni minni var ekkert bíó og engar verslunarmiðstöðvar. Ef við vildum gera eitthvað skemmtilegt á kvöldin spjölluðum við eða horfðum á VHS spólu sem hafði verið keypt af götumarkaði. Við horfðum á hana í 14" túbusjónvarpi umvafin teppum og drekkandi te. Fólkið sem ég bjó hjá átti góða ættingja, þak yfir höfuðið, nóg að borða og gátu þvegið sér. Þau voru hamingjusöm og mig dauðlangar til að heimsækja þau aftur. 

Ísland er stútfullt af lúxus og allskonar tækifærum sem flestir fá aldrei að njóta. Ég held að maður gleymi því bara alltof oft. Við eigum að geta leyst okkar vandamál brosandi en ekki full af vonleysi og pirringi. Við höfum bara ekki nógu góða ástæðu til þess.

Feministinn ég

Í tilefni konudagsins hef ég verið að velta fyrir mér áhrifum kvenna á lífið mitt og hugsað út í stöðuna á jafnréttismálum í leiðinni. Niðurstaðan í þessum pælingum er sú að konur hafa í raun haft langmest áhrif á lífið mitt. Pabbi minn dó þegar ég var 7 ára og ég var alinn upp af konum. Mamma, amma sem passaði okkur systkinin regulega, og systir mín eru þær manneskjur sem hafa haft einna mest áhrif á mitt líf.

Þegar ég hóf skólagönguna mína var ég með kvenkyns kennara, konur kenndu mér mest alla skólagönguna og gera enn. Yfirmaðurinn minn á skammtímavistuninni í Hólabergi 86 er svo enn ein konan sem hefur haft mikil áhrif á lífið mitt. Aðallega vegna hennar og allra samstarfsmannanna minna í Hólabergi, sem hafa flestir verið konur, hef ég fengið brennandi áhuga á einhverfu. Í fyrra fann ég fyrir því að ég hefði fundið það sem ég vil gera í lífinu og skráði mig í nám í þroskaþjálfafræðum.

Ég er mjög þakklátur fyrir allar konurnar sem hafa haft áhrif á lífið mitt og skil ekki hvers vegna jafnrétti kynjanna þarf að vera baráttumál. Enginn sem ég þekki vill ekki jafnrétti kynjanna en samt er misréttið augljóst á mörgum stöðum í samfélaginu. Þær stéttir þar sem konur eru fjölmennari en karlmenn eru almennt illa launaðar, en í þeim stéttum má finna fólk sem vinnur mjög erfið störf á alltof lágum launum. 

Mamma tilheyrir einni af þessum stéttum sem nú á að fara að skera niður hjá. Sá niðurskurður mun þýða eitt: Meiri vinnu fyrir minni laun hjá kvennastétt. Mamma hefur verið kennari í 40 ár og ef ég myndi bera saman útborguð laun hennar við bónusana sem dómarar við Héraðsdóm og Hæstarétt þá er útkoman vægast sagt sorgleg.

Jafnrétti kynjanna er málefni sem karlmenn virðast varla mega minnast á nú til dags. Óttinn við að vera stimplaður feministi hefur þar væntanlega mikil áhrif en sá stimpill er orðinn skelfilegur þó að hann ætti alls ekki að vera það. Feministar hafa mismunandi leiðir til að berjast fyrir sínum málefnum og enginn er eflaust sammála öllu því sem gert hefur verið í nafni feminisma og ég er þar á meðal.

Til gamans þá athugaði ég hverjir vina minna hefðu sett "like" við jafnréttispistlana á Vísi og niðurstaðan kom svo sem ekki á óvart en var þó athyglisverð. Sem dæmi má nefna að af 25 sem höfðu sett "like" við síðasta pistil Andra Snæs, voru einungis 5 strákar. Af niðurstöðunni mætti álykta að jafnréttismál séu aðallega kvennamál. Svoleiðis ættu málin ekki að standa í dag. Ég þori alveg að segja að ég sé feministi, þar sem feminismi á að snúast um jafnrétti. Það þýðir þó ekki að ég sé alltaf sammála Sóleyju Tómasdóttur, svo dæmi sé tekið.

Ég held að til þess að jafnréttismál fari að taka á sig nýja mynd sé nauðsynlegt að karlmenn þori í auknu mæli að tjá sig um þau og mótmæla því óréttlæti sem viðgengst víðsvegar í þjóðfélaginu. Það er ekkert að því að vera bendlaður við feminisma í kjölfarið, það er frekar eitthvað sem við karlarnir ættum að vera stoltir af. Jafnréttisbaráttan á ekki að vera barátta. En meðan hún er það þurfum við karlarnir að taka þátt í henni líka. 

Icesave - er beint lýðræði það sem við viljum?

Í upphafi er ágætt að taka það fram að ég vil ekki borga Icesave. Örugglega finnst ekki sá maður sem vill virkilega borga Icesave. Hver vill borga milljarðaskuldir sem hann ber enga ábyrgð á? Þingmenn skiptast í 2 flokka í Icesave málinu. Í öðrum flokknum eru þeir sem telja það vera þjóðinni fyrir bestu að greiða ekki Icesave skuldirnar og í hinum flokknum eru þeir sem telja það vera illskásta kostinn í stöðunni að greiða Icesave reikninginn.

Nú hefur mikill fjöldi undirritað áskorun til forseta þess efnis að Icesave lögin verði borin fyrir þjóðina og því er um að gera að varpa fram þeirri spurningu hvort beint lýðræði sé í raun það sem þjóðinni er fyrir bestu og þá sérstaklega í þessu máli. 

Ef sú spurning væri borin fyrir skattgreiðendur hvort þeir vildu greiða nokkur hundruð milljarða í erlendar skuldir sem þeir bera ekki ábyrgð á liggur beint við að fólk myndi hafna því enda hljómar það fáránlega að eiga að fara að greiða skuldir sem maður hefur ekki stofnað til. En hvað veit hinn almenni kjósandi í raun og veru um afleiðingar þess að greiða eða ekki greiða Icesave skuldina? Lesefni þingmanna um Icesave er eflaust mörghundruð blaðsíður af lögfræðiálitum og alls konar skýrslum sem almenningur hefur ekki hundsvit á. Að minnsta kosti hef ég ekki haft fyrir því að kynna mér allt um Icesave málið og ég þekki ekki fólk sem hefur haft fyrir því að kynna sér Icesave lesefni þingheims. Ég ætla því að gefa mér það að fólk sé ekki sérstaklega upplýst um afleiðingar þess að greiða eða ekki greiða Icesave skuldina. Sá sem ekki er upplýstur um afleiðingar þess að borga eða ekki borga Icesave mun eflaust kjósa gegn því að greiða skuldina enda hljómar það fáránlega að borga skuldir sem maður ber enga ábyrgð á.

Að þingmenn skuli tala fyrir því að þjóðin eigi að fá að ráða þessu eftir að hafa nánast kafnað í lesefni um Icesave síðustu mánuðina finnst mér fáránlegt. Vilja þingmenn að þjóðin kjósi án þess að vera almennilega upplýst um málið? Beint lýðræði gerir ríkar kröfur til almennings. Ef auka á beint lýðræði þá er ekkert vit í því nema almenningur sé reiðubúinn til þess að setja sig inn í mörg misflókin mál. Beint lýðræði hagnast ekki þjóðinni nema þjóðin sé tilbúin til þess að leggja mikið á sig. Óupplýst ákvarðanataka er einmitt ein helsta ástæða þess að eins illa er komið fyrir þjóðinni og raun ber vitni.

Persónulega treysti ég mér ekki til þess að kjósa um Icesave og mun ekki gera það ef málið verður borið fyrir þjóðina. Ég tel mig einfaldlega ekki vera það upplýstan um málið að ég geti sagt með fullri vissu að ég telji það vera þjóðinni fyrir bestu að greiða eða ekki greiða Icesave skuldirnar þrátt fyrir að ég fylgist vel með fjölmiðlaumræðu. Ég get ekki talið mig vita betur en þingmenn sem hafa eytt ófáum klukkustundum í umræðu og lestur um Icesave, það væri einfaldlega hrokafullt af minni hálfu. Sökum þessa hef ég miklar efasemdir um að þjóðaratkvæðagreiðsla sé raunverulega þjóðinni fyrir bestu.

 

Áskorun afhent í fyrramálið

Lögleiða kannabis?

Það hefur komið fram grúppa á facebook sem styður að kannabisneysla verði lögleidd og að neyslan verði skattlögð. Þannig væri t.d. hægt að spara peninga sem fara í að eltast við kannabisnotendur. Ég held að þetta sé ekki vitlaus hugmynd...væri til í að heyra sannfærandi mótrök a.m.k..

Umfangsmikil kannabisræktun stöðvuð

Ég biðst afsökunar...

Ég er víst einn þeirra sem setti inn eina af þeim færslum sem um er rætt og ég viðurkenni að ákveðin ummæli í henni voru of hörð og ekki réttlát. Ég hef eytt þessari færslu núna. Þegar fréttin var sett fram vil ég þó taka fram að hún endurspeglaði á engan hátt þetta atvik sé miðað við það sem nú hefur komið fram í málinu. Það afsakar hins vegar ekki færsluna mína að fullu. Ég vil þó einnig nefna að ég stend við það að mér fannst skólastjórinn reyna að gera lítið úr atvikinu í viðtalinu og mér finnst það á engan hátt réttlætanlegt þar sem þetta var mjög alvarleg líkamsárás. Ég tel að svona mál eigi ekki að reyna að fela og tel að fjölmiðlar eigi að fjalla um þau. Myndin sem dregin var upp af málinu hér á mbl.is endurspeglaði þó greinilega ekki málsatvik réttilega. En ég endurtek að það er ekki afsökun fyrir því að ég dæmdi um mál sem ég vissi greinilega of lítið um. Ég biðst því velvirðingar á færslunni og passa mig betur á þessu í framtíðinni.

Óvægin ummæli á bloggi

Af hverju ættum við að spá í því?...það er kreppa...

...Er þetta ennþá viðhorfið? Mér sýnist að enginn hafi lært af Rwanda klúðrinu á tíunda áratugnum. Ég er bara að bíða eftir myndinni um Súdan. Þá eigum við öll eftir að gráta í bíó og hugsa um hvað þetta var nú hræðilegt.

Líf 2,2 milljóna í hættu

Vonandi munum við vakna...

Ástæðan fyrir því að ég skrifa þetta er sú að það fer rosalega mikið í taugarnar á mér hvað fólk virðist hafa gríðarlega getu til að líta framhjá því sem skiptir máli ef það snertir það ekki beint. Ef vandamálin gerast ekki beint fyrir framan nefið á okkur höfum við almennt sterka tilhneigingu til að spá ekki neitt í þeim. "Við" erum Vesturlandabúar sem spáum alltof oft ekki neitt í því sem skiptir raunverulegu máli í lífinu.

Listina að líta framhjá alvarlegum vandamálum sem hrjá heiminn virðast of margir hafa þróað með sér. Ég sá í fréttum fyrir helgi að Hillary Clinton, utanríkisráðherra Bandaríkjanna, hefði látið hafa það eftir sér að á þessum tímum sem við lifum núna muni mannréttindamál í Kína ekki verða látin flækjast fyrir þegar við ættum við brýnni vandamál að stríða. Heimskreppan væri okkar brýnasta vandamál. Eins og flestir vita eru mannréttindamál í Kína ekki upp á marga fiska og Kínverjar komust upp með alvarleg mannréttindabrot á meðan við lifðum í góðæri. En það var auðvitað allt í lagi þar sem það er nauðsynlegt að hafa ódýrt vinnuafl sem vinnur allt að 20 tíma á sólarhring í verksmiðjum við ömurlegar aðstæður til þess að halda uppi góðærinu. Fyrirtækin græða jú mest þannig. Þegar það var góðæri skiptu mannréttindi í Kína engu máli fyrir heiminn þar sem allt ódýra vinnuaflið þar í landi átti svo stóran þátt í því að halda uppi þessu góðæri sem við höfum lifað. Mannréttindi geta heldur ekki verið ofarlega á baugi núna því að við þurfum að sigrast á heimskreppunni. Og hvað svo? Þegar kreppan er liðin hjá eiga mannréttindi væntanlega ekki eftir að skipta máli heldur því að þá þarf Kína að standa sig ef við eigum að lifa fleiri góðæri.

Um daginn sá ég þætti um barnaþrælkun sem sýndir voru á Rúv. Þar mátti sjá frá fyrstu hendi hvernig foreldrar seldu börn sín til ókunnugra manna þar sem foreldrarnir höfðu ekki efni á því að halda börnunum uppi. Börnin voru svo seld í vændi, látin þræla við veiðar eða látin betla úti á götum. Stundum voru útlimir höggnir af börnunum svo að eymd þeirra virtist verri og fólk myndi þ.a.l. frekar gefa þeim peninga.

Þetta er raunveruleikinn sem við spáum ekkert í dag frá degi. Við lifum bara í okkar verndaða umhverfi, kaupum matinn okkar, verslum, skemmtum okkur og gerum hluti sem meirihluti mannkyns fær aldrei að upplifa. Það versta er að við tökum þessu öllu sem gefnu og spáum ekkert í öllu því fólki sem þarf að þjást svo að við getum lifað í heimi sem flestir geta aðeins leyft sér að dreyma um.

Ég hef velt því fyrir mér núna í kreppunni hvað fólk í þriðjaheimslöndum myndi halda ef við myndum segja þeim að við værum mjög illa stödd. Í þeim draumaheimi sem við höfum lifað í höfum við vissulega ekki jafnmikið af peningum nú og áður en við höfum hins vegar allt það sem mestu máli skiptir í lífinu og margir fá aldrei að njóta. Við sem búum á Íslandi lifum t.d. í rosalega öruggu umhverfi, hér er enginn skortur á mat, drykk, fötum eða húsaskjóli. Við höfum allt sem við þurfum en það er ekki nóg fyrir okkur. Ef við þurfum að lifa lífi þar sem við höfum ekki allt sem við viljum erum við ekki ánægð. Allt sem við höfum hins vegar nú er allt það sem meirihluti mannkyns vill og þarfnast en mun aldrei fá.

Allt það frelsi sem við höfum er ekki sjálfsagt og því fylgir ábyrgð. Ábyrgð gagnvart öðru fólki hvar sem það er að finna og gagnvart öllu okkar umhverfi. Okkar brýnustu vandamál tengjast ekki peningum. Þau tengjast því að á hverjum degi eru foreldrar að selja börnin sín, milljónir manna vinna við aðstæður sem við myndum aldrei þola, fólk vill mat en fær hann ekki, saklaust fólk er drepið, fólk deyr úr sjúkdómum sem til eru lækningar við o.s.frv...Að vinna bug á þessum vandamálum eru okkar brýnustu verkefni og þau mega aldrei gleymast þrátt fyrir kreppu. Verst að ekkert af þessu á sér stað fyrir framan nefið á okkur. Þá myndum við kannski gera eitthvað.

10 ástæður fyrir því að við erum fokkt og maður veit ekkert hvað skal gera...

1. Geir Haarde vill ekki taka pólitíska ábyrgð á gjörðum sínum frekar en nokkur annar og honum datt ekki í hug að hringja í Gordon Brown eftir að hryðjuverkalögin voru sett á.

2. Davíð Oddsson sýnir einhvern mesta hroka og þá mestu vanvirðingu sem ég hef orðið vitni að. Hann hugsar bara um eigið rassgat og spáir ekki á nokkurn hátt í því sem þjóðinni er fyrir bestu.

3. Efnahagsbrotadeild lögreglunnar er víst með 1 mál á dagskrá tengt hruni þjóðarinnar. 1 MÁL!! Er ekki allt í lagi???

4. Framsóknarflokkurinn er bara að hugsa um eigið rassgat og er ekki að verja ríkisstjórnina falli. Hann er að vekja athygli á sér í von um að veiða atkvæði þegar það kemur að kosningum.

5. Þingmenn almennt eru í tómu rugli virðist vera. Um daginn þegar ég kveikti á sjónvarpinu og útsending frá Alþingi var í gangi voru menn að deila um hver væri raunverulegur semjandi einhvers frumvarps...Hverjum er ekki skítsama??? Þingmenn eiga að vinna fyrir þjóðina og eiga að koma góðum málum í gegn. Okkur er alveg sama hver samdi hvað, ef málið er gott eigið þið að koma því í gegn og hætta að rífast. Lára Hanna lýsti því í Kastljósinu áðan að þegar hún hefði komið á þingpalla um daginn hefðu þingmenn látið eins og krakkar á gelgjuskeiðinu. Engin málefnaleg umræða og þetta er fólkið sem á að bjarga okkur.

6. Sjálfstæðisflokkurinn er að auglýsa stjórnmálaskólann sinn á fullu þessa dagana...Hvað í ósköpunum ætlar sá flokkur sem ber mesta ábyrgð á því hvernig fyrir okkur er komið að kenna fólki um stjórnmál? Ég er mjög forvitinn.

7. Landsbankinn er að auglýsa ráðgjöf til hjálpar heimilunum...Eruð þið að grínast eða?! Setjið fólk á hausinn með því að segja því að kaupa einhver bréf og kaupa í sjóðum sem engir peningar eru á bak við og svo ætlið þið að bjóða aðstoð?? Þetta er eins og þiggja aðstoð frá þjófi um hvernig maður á að vernda eigur sínar. Sama og þegið. Ef þið bjóðið upp á ráðgjöf þá þurfið þið ekkert að vera að auglýsa það, þetta hljómar fáránlega illa.

8. Skattpeningarnir mínir munu að mestu leyti fara í það að borga lán og vexti af lánum í staðinn fyrir að fara aðallega í heilbrigðis- og menntakerfið.

9. Yfir 14000 manns eru atvinnulausir...er einhver framtíð hérna?

10. Gengið er svo hátt að maður getur varla farið til útlanda í nám eða frí heldur...

Hvað á maður að gera?...við erum ótrúlega fokkt.

Eru ákveðnar hreinsanir ekki bara nauðsynlegar?

Mér finnst ekkert skrýtið að unnið sé að því að hreinsa til á ýmsum stöðum núna þar sem menn eru afar tregir til að segja af sér þrátt fyrir að landið sé á hausnum. Seðlabankinn hefur engan trúverðugleika og þar er nauðsynlegt að hreinsa til og koma nýju fólki að. Allt tal um pólitíska heift og hreingerningar sem hafi á sér ógeðfelldan blæ þykir mér vera marklaust. Það er mun ógeðfelldara að enginn hafi sagt af sér eftir að landið fór á hausinn. Það er t.d. ótrúlegt að Davíð hafi ekki enn gefið svar um hvort hann muni segja af sér og ber það vott um hroka og ósvífni gagnvart íslensku þjóðinni sem vill ekkert með hann hafa.

Pólitískar hreinsanir og heift

HVAÐ ER VERIÐ AÐ GERA, Geir?

Orðaði Geir þetta svona? Að margt hefði verið gert? Í gær sagði hann í viðtali..."ætli það þurfi ekki að koma meiri upplýsingum til almennings" eða eitthvað mjög líkt þessu þegar hann var spurður út í óánægjuna. Ætlar hann að halda áfram að segja okkur ekki neitt? Ég las þessa frétt einmitt í þeirri von að Geir hefði eitthvað að segja...Fyrst hann segir ekki af sér ætti hann að minnsta kosti að hafa eitthvað að segja.

Margvíslegar aðgerðir stjórnvalda